Ξεχασμένο Αίμα

 

Κι όμως,
το νιώθω...

θα' ρθει μια μέρα
που θα το ξεκολλήσω
τούτο το ζορισμένο ψεύτικο χαμόγελο
του Tίποτα
και θα βουτήξω στα βαθιά
μες στο πηγάδι που κοχλάζει το ξεχασμένο μου αίμα.

Θα' ρθει μια μέρα
που θα θυμηθώ τους ξεχασμένους πόνους
και θα μουλιάσω το ξεραμένο μου μαντήλι

Όχι για να πονέσω...
όχι μόνο...
Ούτε για να πνιγώ μες στους νεκρούς μου,
αν καταφέρω...

Μονάχα εκείνη την φωτιά
που θα λευτερωθεί
Μονάχα εκείνο τον χορό που θα χορέψω
ουρλιάζοντας στην έκσταση του Είμαι!